Ik ben Bart, en samen met mijn vrouw Wendy en onze twee kinderen, Yana en Bent, woon ik in Kessenich, vlak bij de Nederlandse en Duitse grens.
Mijn hele leven ben ik gepassioneerd bezig geweest met dieren. Toen ik een jaar of acht was, kreeg ik mijn eerste puppy — het begin van een bijzonder verhaal. Helaas bleek ik allergisch te zijn, en na amper twee weken moesten we het hondje alweer afstaan. Dat was een zware klap, en het gemis is me lang bijgebleven.

Sindsdien ben ik op zoek gegaan naar een andere invulling van die passie. Ik hield allerlei dieren: van pluimvee en zangvogels tot wandelende takken, reptielen, gifkikkers, vissen, geiten en konijnen. Het begeleiden van nieuw leven werd daarbij een echte uitdaging die me bleef boeien.

Toen mijn zus zestien werd, kreeg ze van haar vriend een pup. Dat was confronterend, maar tegelijk een opluchting toen bleek dat ik intussen over mijn allergie heen was gegroeid. Vanaf dat moment wilde ik zelf weer een hond, al vonden mijn ouders één hond in huis genoeg. Later, toen we zelf gingen bouwen en de kinderen kwamen, was ook Wendy niet meteen enthousiast. Dus bleef ik actief in de dierenwereld.

Met mijn konijnen behaalde ik jarenlang mooie resultaten op tentoonstellingen, zelfs internationaal. Helaas bleek onze jongste allergisch te zijn, waardoor ik moest stoppen. Daarna pikte ik een oude hobby weer op: het houden van gifkikkers.

Toen mijn zus een Border Collie kocht en het woord “pups” viel, begon het bij mij opnieuw te kriebelen. “Dan moet er hier wel iets veranderen,” zei mijn vrouw. We sloten een deal: ik zou stoppen met de gifkikkers — zelfs al had ik net een nieuw paludarium gebouwd — en we zouden op zoek gaan naar een geschikt hondenras.

Zo kwamen we terecht bij de Welsh Springer Spaniel. En daarmee begon ons nieuwe verhaal.